Un poeta en Luxor. Capítulo IV.

Apenas se podía respirar en el denso aire ardiente de la tarde. Sentados bajo una palmera los miembros de la expedición, exhaustos tras la visita al templo de Esna, mantenían una charla-coloquio, tan profunda como desordenada, sobre diversos aspectos políticos de la historia egipcia.-Pois o tutancamón sí que tuvo suerte, o cabrón. Porque se non fora polo sojro, iba ser faraón polo carallo abaixo.-¡Polo sojro! ¿Qué sojro dis tí, hom?-Coño, ¿e ló ti non sabes que era o xenro de amenufis cuarto?-¡Non me jodas! ¿O home de nefertiti?-E ló, dinastía dasaoito. Sei que ademáis a filla estaba moi cachonda.-¡Caaaarallo poo tipo! ¡Qué vista tuvo! Quén pudera.-Pásame unha caladiña, oh.-E entonses, ¿tutancamón non foi o que estuvera casado con nefertiti? ¿Ou fora con cleopatra?-Toma.-Non, home, non. Nefertiti era a sojra, non che dijo? O que casou con cleopatra foi sésar; bueno, casar, non casou. O tío, polo visto, hinchoulle a barrija e dispóis larjouse, lógico.-… e foi entonses aí cando ela ajarrou e liouse co marco antonio.-Eeeesato.-Ímonos, oh, non hai quen ajuante con este salleiro.-Pero o fillo tuvérao, ¿nonsí?-Sí, oh, e hastra lle puxo comoo pai: sesarión.-Arrecarallo, vaia nombre. Oes, líame un pra min, fai favor, oh.-A ver se aprendes dunha puta ves, macho, que xa jode.-Bue, se o pensas un pouco, é coma a xente que lle pon Pepiño ó fillo, pra non confundilo co pai, Pepe. A min paréseme normal.-Home, eso sí, có; pero non me dijas: cánto millor queda Pepe que, eu qué sei, Tolomeo vintesinco.- “¡¡Tolomeo-vintesincooooooooo!! ¡¡Pasa práaa casa, cona que te dou, que hoxe heiche de masar a jolpes!!”-¡¡¡PUTAS MOSCAS DOS COLLÓNS!!!-Pois imagínate: “¡¡¡Amenenjácuarto-dinastía doseeeeeeeeee!!!, micajo hastra no pai que che fixo!!!”-Pois houbo dous reis que se chamaron Pepi I e Pepi dous.-Ah, sí, da dinastía menfita, ¿naverdá?, a das pirámides de queós, quefrén e misebrina.-Miserino.-Eso, miserino.-¿E o marco antonio non fixo nada cando soupo que ela tiña un fillo de outro? ¿Non a vareou?-Qué vaaa. Ó contrario, seique o tío portouse a hostia de ben con él (bueno, e con ela tamén, levouna a roma e todo). Fixoo rei, con iso díjocho todo: tolomeo quinse (claro que antes a nai tuvo que matar ó seu tío, tolomeo catorse).-¿De qué dinastía será don sesáreo?-¿Non foi a chavala esa a que se suisidara con veneno de tantírola?-¿Quén?-Cleopatra, quen vai ser.-¿De qué cleopatra estades a falar, cleopatra terseira?-Toma, mátao tí.-Arremicahonavirhen, teño os collóns coma duas patacas nunha ola de caldo ó lume. Qué calor, la hostia. Estou encharcado en sudor.-Non, home, non, cleopatra sétima.-Pero non foi con veneno de tantírola, senón de culebra.-Aaacabáramos.-Eu penso que estades equivocados. Pa mín que foi ransés sejundo quen a matou por culpa dos selos.-Dios, teño o nique pejado ó corpo. Mimadriña, qué calor, puta madre.-¿Pero qué carallo ten que ver ransés sejundo con cleopatra?-¡Arrehostia! ¡Qué ten que ver, disque! Porque este tío estaba a hostia de mosqueado con moisés porque a muller seique non lle sacaba os ollos denriba.-Este está mal da cabesa.-En penso que estás equivocado. Por serto ¿ónde carallo estará a catalana? Dixo que viña ensejida…-¡Pero qué cohones ten que ver aquí moisés!-¿De qué dinastía estades a falar? ¿Da desanove?-Non macordo. En calquer caso era tebana. O rollo é que ransés sejundo non tuvo que ver con cleopatra, porque ela era ainda moi noviña, eso sejuro.-Sejuro que era da dinastía tebana.-Tan noviña que ainda non nasera.-Sí que tarda a tipa. ¿Non estará rejateando naljún puesto do mercado?-Oistedes? Quén foi o primeiro dos tebanos? ¿Acordádesvos? Teño unha lajuna...-Ransés sejundo era un jichón de carallo: disque tuvo un sento de fillos.-Eso é fásil, home. Foi mentujotep, que fora rei de tebas antes de unificar ejíto.-Home, ten en conta que ransés tamén tuvo contatos carnales con varias prinsesas ititas, e así calquera.-Hipóstila, hai que joderse co palabro.Una impresionante explosión seguida de un breve tiroteo puso fin a la conversación.

En unos segundos la calle se quedó vacía, sumiendo a nuestros aterrorizados paisanos en un profundo y angustioso silencio.